در وبلاگ رضا زارعی، «کوه قاف» بخوانید

......

حتمن برای من و شما هم پیش آمده توسط پدر و مادر و یا برادر و خواهر بزرگترمان برای قرارگیری در مسیر موفقیت به نوعی اجیر شده باشیم!

این داستان در کج نگری های استاد و شاگردی نیز مشاهده می شود و این جمله که "جوانی ام را در چهره تو می بینم" بارها به گوش یکایکمان رسیده!

در مجموع نفس کار تا زمان موفقیت افراد مورد توجه قرار نمی گیرد و تنها برخی به ابراز ایراد نسبت به چنین رقابتهای کودکانه ای، به بزرگترها خرده می گیرند.

اما واقعیت، فشارهای مضاعفی است که کودکان، نوجوانان و حتی جوانان جویای نام و جویای تشویق را اسیر می کند تا برای ارضاء حس کمبودهای بزرگان، خود را به کام دشواریها می اندازند!

اما افسوس که همیشه پایان این دلسوزیها پایانی خوش و روشن نیست...

پ ن - تاکیدها از آرام کوه است