حادثه - شکستن تبر یخ

روز جمعه ۵ اسفند ۱۳۹۰ در دره‌ی خور، پای آبشار و در حال حمایت بودم که  ناگهان از مسیر سمت چپ ما فرد صعود کننده بیش از ده متر فرو افتاد و حمایت‌چی در اخرین لحظه‌ها او را فیکس کرد، پیش از آنکه به زمین برخورد کند.

در فرصت مناسبی به کنار آنها رفتم تا دلیل این سقوط را جویا شوم؛

۱- حمایت‌چی در بین شش، هفت نفر در حال گپ زدن بوده و طناب را جمع نکرده بود!

۲- تبر یخ صعود کننده از محل اتصال تیغه به دسته شکسته بود.

اتفاق عجیبی بود و چند پرسش در ذهن من شکل گرفت:

۱- آیا این یک اتفاق رایج است، یعنی شکستن تبر یخ اغلب پیش می‌اید؟

۲- آیا استفاده‌ی نادرست از این تبر سبب ایجاد خستگی در محل اتصال و نهایتا شکستگی شده است؟

۳- آیا ضربه‌ی شدید در اثر افتادن از بلندی بر روی زمین باعث بروز ترک کوچکی شده که به مرور گسترش پیدا کرده است؟

۴- آیا این تبر قابل تعمیر است؟

۵- تبر و یا سایر ابزارهای این سازنده (CASSIN) پیش از این هم چنین سابقه‌ای داشته‌اند؟

۶- اگر این حادثه منجر به آسیب جدی یخ‌نورد و یا فوت او می‌شد، مسئولیتی بر عهده‌ی شرکت کسین و یا نماینده‌ی آنها در ایران بود؟

پ ن بیمه‌ی حادثه‌ برای کوه‌نوردان باید یک باید باشد!

آبشار خور

روز جمعه ۵ اسفند نود به خور رفتیم، برای یخ‌نوردی

نخستین بار بود که به خور می‌رفتم، دست‌رسی از جاده‌ی چالوس و خروجی سد است، سپس خروجی پیست اسکی خور.

هوای پاک و روشن، برف تازه و تمیز، خورشید درخشان و تعداد اندک کوه‌نوردان، راه‌پیمایی تا پای آبشار را بسیار دل‌پذیر ساخت.

دو تیم از سمت چپ و میانه‌ی مسیر در حال کار بودند و ما هم از سمت چپ شروع به کار کردیم. محمد کارگاهی برقرار کرد و تا ۴ بعداز ظهر مشغول بودیم.

پ ن ۱ به جز این آبشار اصلی، سه آبشار یخ دیگر هم در امتداد شمالی آن تشکیل می‌شود که به نظر برای برگزاری جشنواره‌ی یخ‌نوردی مناسب می‌آیند.

پ ن ۲ بی‌توجهی حمایت‌چی تیم کناری ما کم مانده بود که فاجعه بیافریند و صعود کننده بیش از ده متر فرو افتاد.

پ ن ۳ حواست رو بیشتر جمع کن! 

هم‌راهان این برنامه: معصومه قاسمی، مهدی کاسبیان، سعید عصارزاده، محمد تقی بهره‌ور و عباس ثابتیان

گاه‌نامه‌ی انحمن منتشر شد

گاهنامه‌ی داخلی انجمن

نخستین شماره از دوره‌ی جدید گاهنامه‌ی انجمن کوه‌نوردان ایران، در بهمن ماه ۱۳۹۰ منتشر شد. این امر، پس از رکود چهار ساله در زمینه‌ی انتشار رسانه‌ی مکتوب از سوی انجمن، با تلاش فراوان و با گرفتن آگهی به شیوه‌ای حرفه‌ای ممکن شد. این شماره، اگرچه دربرگیرنده‌ی مقاله و یادداشت‌های خواندنی است، اما آن چیزی نیست که خود انتظارش را داشته‌ایم؛ در واقع، انتظار ما از خودمان با گذشت دوازده سال از آغاز فعالیت انجمن و با منتشر ساختن ۱۴ شماره گاهنامه در فاصله‌ی سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۶ و همچنین در پی منتشر کردن چندین بولتن و بروشور و صدها یادداشت در تارنماهای انجمن، بیش از این بوده است.

در مورد این شماره به چند نقطه ضعف اشاره می کنیم و امیدواریم که برای شماره‌ی بعد، این صعف‌ها جبران شوند:

۱- حجم مطالب و کیفیت عمومی آن ها باید بیشتر و بهتر باشد.

۲- ویرایش، حروف چینی، و شیوه‌ی نقطه‌گذاری باید بهتر و بی‌غلط‌تر از این باشد.

۳- دقت در درست بودن خبرها و گزارش ها باید بیش از این می بود. به طور مشخص و برای مثال، در صفحه ی ۱۱ آمده است که نخستین صعود ایرانی نانگاپاربات در سال ۱۳۸۹ انجام شده است؛ در حالی که این دستاورد، در سال ۱۳۸۷ نصیب ایرانیان شده است.

انجمن کوه‌نوردان از تمامی دوستان و علاقه‌مندان دعوت می‌کند تا مقاله‌‌های خود را برای چاپ در شماره‌های بعدی این گاه‌نامه به دفتر انجمن بفرستند و نظر و انتفاهای خود را در مورد این شماره‌ی گاه‌نامه با ما در میان بگذارند.

یکصد و چهارمین نشست انجمن کوه نوردان ایران

یکصد و چهارمین نشت انجمن کوهنوردان ایران امروز سه شنبه ۲ اسفند ماه ۱۳۹۰ از ساعت ۱۷ تا ۲۰ برگزار خواهد شد.

یکصد و چهارمین نشست ماهانه‌ی انجمن کوه‌نوردان ایران، به غار پراو (یکی از آثار طبیعی ملی کشور) اختصاص دارد. در این نشست، یوسف سورنی نیا غارنورد باتجربه و عضو هیات مدیره‌ی انجمن (نویسنده‌ی تارنگار غارنورد) به مناسبت بیستمین پیمایشی که تا انتهای غار پراو داشته، مطالب و اسلایدهایی را ارایه خواهد کرد.

یوسف بارها اقدام به پاک سازی غار بسیار دشوار پراو کرده و در بسیاری از فعالیت های دکا (کارگروه دیده‌بان کوهستان انجمن) حضور موثر دارد.

مکان:تهران- خیابان انقلاب-خیابان خاقانی-ستاد سازماندهی فعالیت های مردم نهاد شورای اسلامی شهر تهران

مصطفی لاریجانی در بستر بیماری است!

با مصطفی و عباس محمدی در یکی از نشست‌های انجمن (سال ۹۰)

مصطفی لاریجانی چندی است که بیمار شده و در بیمارستان نبی اکرم در غرب تهران بستری است. تا کنون هر روز دوستانی به نوبت به بیمارستان می‌روند تا در طول روز به کمک او بپردازند. برایش آرزوی به‌بودی و بازگشت به دنیای کوه‌نوردی دارم.

مصطفی، نام آشنا و یار صمیمی بسیاری از کوه‌نوردانی است که مسیر جنوبی دماوند را صعود کرده‌اند.

حالی از این رفیق روزهای دماوند خود بپرسیم.