طلاعیه شماره ۱ هشتمین صعود قلم "فراخوان داوطلبین میزبانی"

بدینوسیله از کلیه ی وبلاگ نویسان مرتبط با کوهنوردی، طبیعت٬ محیط پاک کوهستان و همه ی علاقمندان این عرصه دعوت می شود در صورت تمایل به میزبانی هشتمین صعود قلم که درسال ۱۳۹۲ اجرا خواهد شد، پیشنهادات خود را با ذکر موارد زیر از تاریخ ۱ بهمن ماه سال جاری٬ تا پایان روز ۳۰ فروردین سال ۱۳۹۲ خورشیدی٬ در قسمت نظرات وبلاگ صعود قلم درج نمایند.

1. نام٬ ارتفاع و موقعیت قله یا مکان مورد نظر.
2. نام افراد و مسئولین اجرایی.
3. تاریخ دقیق پیشنهادی میزبان.
4. زمان بندی اجرای برنامه در صورت امکان.
5. مکان اجتماع و افتتاحیه ی برنامه٬ همراه با ظرفیت سالن.
6. شرایط امکان اسکان افراد شرکت کننده.
7. شرایط پذیرایی و تغذیه ی شرکت کنندگان در برنامه.
8. وسیله ی ایاب و ذهاب.
9. کلیه ی خدمات و امکانات احتمالی دیگر.

توجه:

• بندهای ۷ تا ۹ اختیاری بوده و به شرایط داوطلب یا داوطلبین میزبانی بستگی دارد.

پی نوشت:

• میزبان یا میزبان ها٬ تاریخ اجرای برنامه را جهت تداخل نداشتن با برگزاری امتحانات پایان سال تحصیلی ۱۳۹۱-۱۳۹۲ مد نظر قرار دهند.
• در صورتی که پیشنهادی برای میزبانی ارائه نگردید یا به هر دلیلی برای میزبان امکان برگزاری فراهم نشد٬ برنامه "به همان قله یا قله ای دیگر" به صورت دانگانه برگزار می شود.
• به محض دریافت هر پیشنهاد بلا فاصله جهت نمایش در وبلاگ درج خواهد شد.

به نقل از وبلاگ صعود قلم

کافه کوه دی ماه

کافه کوه: دوستی‌ها را در کنار تو وسعت دادیم، عمق بخشیدیم و جاودانه شد پیوند میان کوه‌نویسان ِکافه کوهی.

کافه کوه: شادی حقیقی شدن در میان مجازی بودن را در میان لحظه‌هایی که با تو گذشت احساس کردیم.

کافه کوه : میروی تا یک‌ساله شوی، مبارک باشد!

به دیدارت می‌آییم در آخرین پنج‌شنبه‌ی دی ماه ساعت سه کافه محمد تهرانی (۲۸ دی ۱۳۹۱)

تا در میان لحظه‌های کافه‌کوهی بار دیگر تبدیل این ایده به پدیده را جشن بگیریم

به امید دیدار تمامی عزیزانی که در این یک‌سال در کنارمان بودند.

 وبلاگ مکث

طرح از کوه نوشت

 

تهران - هوای آلوده

طـــرح هــای دل فــریب امــا پُــر خــطر

در شمال شرق تهران با هزینه ای بالغ بر یک میلیارد دلار تونل و اتوبان دو طبقه ای در حال احداث است که به زودی به بهره برداری خواهد رسید. طول تونل ۷/۵ کیلومتر و طول اتوبان دو طبقه ۷ کیلومتر خواهد بود. در سالیان گذشته تعداد زیادی بزرگراه، تونل، زیرگذر و پُل و اخیراً هم اتوبان دو طبقه ساخته شده که لابد هدف آن ها کم کردن از بار ترافیک شهر است.
۸۰ درصد آلودگی هوا مربوط به سوخت اتومبیل ها است و این جاده ها و اتوبان ها امکانی شده اند برای عبور و مرور هر چه بیشتر وسایلی که تنفس اهالی شهر را سخت تر می کنند. این ساخت و ساز ها فارغ از این که تا چه حد توانسته به هدف کم کردن ترافیک دست پیدا کند، قطعاً توانسته بر آلودگی هوای شهرهای بزرگ اضافه نماید.
تعداد روزهایی که هوای شهر تهران در سال ۱۳۸۷ ناسالم بوده، ۴۲ روزاست، این تعداد در سال ۱۳۸۸ به ۶۰ روز و در سال ۱۳۸۹ به ۱۰۴ روز و بالاخره در سال ۱۳۹۰ به ۱۹۳ روز افزایش پیدا کرده است. آیا صلاح است به خاطر روان شدن ترافیک یک شهر، امکان تنفس و سلامت را از مردم آن شهر گرفت؟

به نظر می رسد تنها کالایی را که از واردات قاچاق آن می توان جلوگیری کرد اتومبیل است، زیرا اتومبیل نیاز به نصب پلاک شناسایی دارد و هر روز در جلو چشم ماموران در حرکت است. سال های درازی است مدیران اقتصادی از این خصوصیت استفاده کرده و عوارض گمرکی اتومبیل را تا۱۰۰  درصد افزایش داده اند. یعنی قیمت هر اتومبیل در ایران به بیش از دو برابر قیمت آن در دنیا افزایش یافته. به همین دلیل صنایع اتومبیل سازی ایران سال ها است یکه تازانه و بدون هیچ رقابت و نوآوری به ساخت اتومبیل هایی با تکنولوژی چند دهه گذشته ادامه می دهند و چون قیمت اتومبیل ساخت داخل نسبتاً ارزان است و با توجه به این که بنزین هم با سوبسیت دولتی ارائه می شد، سیلی از اتومبیل های بی کیفیت به شهرها روانه و ترافیک ایجاد کرده اند.

شهرداری ها همواره برای کنترل ترافیک دو روش در مقابل دارند، یکی گسترش وسایل نقلیه عمومی، دیگری گسترش شبکه جاده ای درون شهری. وقتی اتومبیل و بنزین نسبتاً ارزان است، با خواهش و تمنا نمی شود از مردم خواست که اتومبیل سوار نشوند. در این میان رعایت حال کارخانجات اتومبیل سازی و صنایع وابسته، بدلیل این که کار آفرین و درآمد زا هستند نیز مزید بر علت شده. پس شهرداری ها ناگزیرند بخش بزرگی از بودجه خود را به گسترش شبکه های درون شهری اختصاص دهند. از طرف دیگر به دلیل نیاز روز افزون به بنزین، فشار به پالایشگاه ها وارد می شود و آن چه که در این میان زیر سوال می رود کیفیت بنزین است. این ۳ عامل یعنی تعداد زیاد اتومبیل ها، وجود سطح عبور وسیع برای حرکت اتومبیل و کیفیت بنزین، باعث شده تا روز به روز بر آلودگی هوا افزوده شود.

شهرهای بزرگی مثل پاریس و لندن با جمعیتی مشابه تهران به علاوه چندین میلیون توریست، هرگز به طرح هایی مانند بزرگراه ۲ طبقه و افزایش روز افزون سطح عبور و مرور فکر نمی کنند. شاید سال های زیادی باشد که دیگر یک مترمربع به سطح جاده های درون شهری این شهرها اضافه نشده. حرکت یک اتومبیل در این شهر از نظر قیمت پارکینگ و جریمه رانندگی و کنترل دقیق آلاینده ها آن قدر پرهزینه شده که حتی کسانی هم که اتومبیل دارند، میل به خارج کردن آن به جز برای مسافرت و تعطیلات ندارند. مدیران شهری نیز بودجه خود را فقط صرف گسترش خدمات عمومی مانند قطار، مترو، ترموا و اتوبوس می کنند، تا سرانه مصرف سوخت پایین بیاید.

به نقل از ماه‌نامه KWC

مالکیت فکری - کافه کوه

مالکیت فکری

موضوع مالکیت فکری که ناشی از هنر و ابتکارهای انسان است بحث تازه‌ای نیست، در حقیقت با پیدایش انسان، مالکیت فکری نیز بوجود آمده است. چرا که فکر، قدرتی جدانشدنی است که انسان هیچ وقت از آن خالی نبوده وهمیشه به منظور رفع نیازهای خود از آن بهره می گرفته است. امروزه درباره اهمیت مالکیت فکری (معنوی) و حفظ آن در عرصه‌های ملی، منطقه‌ای و جهانی بحث‌های فراوانی مطرح است و گسترش ارتباطات از طریق شبکه جهانی اینترنت و قابلیت دسترسی سریع و آسان به تمامی اطلاعات و سوء استفاده برخی افراد از آثار و دستاوردهای دیگران بر اهمیت حفظ این نوع مالکیت و اعتبار آن افزوده است. بعضی از سازمان‌های بین المللی، به‌ویژه  سازمان جهانی مالکیت فکری (WIPO) برای بیان و گسترش مالکیت معنوی در بین جوامع مختلف و نیز در محیط الکترونیکی تحقیقات و بررسی هایی کرده است تا بهتر و دقیق تر ابعاد و ویژگی های آن را مشخص و موقعیت آن را مستحکم نماید.

در مورد مالکیت فکری به‌طور خلاصه میتوان گفت که این یک مفهوم حقوقی نوین است که چگونگی حمایت و استفاده از آفرینش‌های فکری بشر را تعیین میکند. برخی حق مالکیت فکری را به "حق مالكیت معنوی" نیز ترجمه کرده اند ولی منظور از مالکیت فکری، حقوقی است که نشأت گرفته از فکر و اندیشه انسان است.

هم اکنون در آن‌طرف آب‌ها برای حفاظت از مالکیت فکری تلاش‌ها می‌شود و حتی سازمان‌های قضایی و انتظامی نیز برای تثبیت این حق درگیر می‌شوند. در روزهایی که هنوز تولید کنندگان،  شرکت‌ها و سازمان‌های بزرگ به فکر ایجاد پایگاهی در اینترنت نبودند، انسان‌های فرصت‌جویی با ثبت پرشمار دامنه‌های اینترنتی به‌پنبال سرمایه‌گذاری بودند (مصداق «گر صبر کنی، ز غوره حلوا سازم») با این تفکر که مثلا شرکت پپسی کولا (فقط یک مثال است) سرانجام درصدد ثبت دامین خود برخواهد آمد و آن زمان این نام را به چندین و چند میلیون واحد پول خواهد فروخت.

این خیال خامی بود، دادگاه‌ها در غرب با شکایت‌های زیادی روبرو شدند برعلیه کسانی که دامنه‌ی اینترنتی با نام انها را ثبت کرده بودند و رای دادگاه‌ها اکثرا به‌سود صاحبان نام و نه صاحبان دامین بود.

«کافه کوه» اکنون که در آستانه‌ی نخستین سال شکل‌گیری خود است، یک رویا نیست! یک خیال نیست! و یک نام بر روی کاغذ نیست! کافه کوه یک اثر فکری یا معنوی است، کافه کوه وجود دارد و پنج‌شنبه‌ی آخر هر ماه در یک مکان واقعی در کوه‌توچال و در دامنه‌ی دربند تشکیل می‌شود.

چرا کافه کوه سایت ندارد؟

در نخستین کافه‌کوه در دی ۱۳۹۰ دوستانی پیشنهاد کردند که کافه مدیریت و سازمان و تشکیلاتی و هم سایتی داشته باشد و بیشتر دیگر دوستان از جمله من عقیده داشتیم که بگذار کافه کوه دربند تشکیلات و رییس و معاون نباشد، جایی باشد برای کسانی که می‌خواهند از پشت میز و مانیتورها جدا شوند، پست‌های خود را در فضای حقیقی و رودررو منتشر کنند و کامنت‌ها را هم همان‌جا و رودررو بشنوند و به اعتقاد من کافه کوه، امروز هم نیازی به سایت و ثبت دامین و مدیریت سایت و نظیر آن ندارد، کافه کوه جایی است که هر کوه‌نورد و یا دوست‌دار کوه و طبیعت، فارغ از آن‌که برای کوه و در ارتباط با کوه می‌نویسد و یا نمی‌نویسد، آخرین پنج‌شنبه‌ی هر ماه می‌تواند آنجا باشد! بگوید، بشنود، دوستی کند، چای و قهوه بنوشد، بخواند و بخندد، گله کند و ...

از محمد چیتگرها که ایده‌ی درخشان کوه‌نیوزش با تلاش و زحمت فراوان او و دوستانش ثمربخش بوده است انتظار دارم که فکر تازه‌ی خود را برای ایجاد یک شبکه‌ی اجتماعی با انتخاب نام مناسب دیگری جز «کافه کوه» سامان دهد. 

کافه کوه در یک‌سالگی‌اش هم‌چون روز نخست، چشم‌به‌راه میهمانان خود است.

گزارش نخستین صعود ایرانی به برج بی‌نام ترانگو

اعضای تیم ترانگو  روز چهارشنبه ۲۷/۱۰/۹۱  از ساعت ۱۷ الی ۲۱ در محل سالن تامین اجتماعی اقدام به ارائه گزارش صعود برج بی نام ترانگو خواهند نمود .

آدرس : تهران - خیابان آزادی - خیابان جیحون - سالن تامین اجتماعی (مجموعه فرهنگی ورزشی نگین غرب )

درخت

درختی زیبا و کهن در پای دیواره‌ی کهرود (جاده‌ی هراز)

سرنوشت ۱:
این عکس را روز ۲۴ آذر ۹۱ در هنگام گشت در روستای کهرود و در پای دیواره‌ی کهرود گرفتم. نام درخت را اگر می‌دانید برایم بنویسید.

سرنوشت ۲:
درخت مرا به یاد شعر زیبای عباس یمینی شریف انداخت.

سرنوشت ۳:
درختان، زمین ما را می‌پایند! آن‌ها را بپاییم!

به دست خود درختي مي نشانم
به پايش جوي آبي مي كشانم

كمي تخم چمن بر روي خاكش
براي يادگاري مي فشانم
 

درختم كم كم آرد بر گ و باري

بسازد بر سر خود شاخساري

چمن رويد در آنجا سبز و خرم

شود زير درختم سبزه زاري

به تابستان كه گرما رو نمايد

درختم چتر خود را مي گشايد

خنك مي سازد آنجا را ز سايه

دل هر رهگذر را مي ربايد

به پايش خسته اي بي حال و بي تاب

ميان روز گرمي مي رود خواب

شود بيدار و گويد : اي كه اينجا

درختي كاشتي روح تو شاداب

 سروده‌ی عباس يميني شريف

 

پ ن

در این روز با عباس محمدی و عزت عمرانی همراه بودم

 

درباره‌ی انجمن کوه نوردان ایران - بخش سه

۴- فعالیت‌های انجمن؛
انجمن کوه‌نوردان، در زمینه‌ی هریک از بندهای هفت‌گانه‌ی هدف‌ها که در ماده‌ی ۲ اساس‌نامه مشخص شده، کارهای بسیاری را به انجام رسانده، یا طراحی کرده و یا پیشنهاد داده است. خوانندگان فصل‌نامه‌ی "کوه" از سال‌ها پیش، در صفحه‌های "اخبار انجمن کوه نوردان ایران" با بخشی از فعالیت‌های انجمن آشنا شده اند. در این جا فقط به چندتایی از نوآوری‌ها یا کارهای برجسته‌ای که انجمن یا اعضای انجمن در آن ها نقش داشته اند، اشاره می‌کنیم:
* نخستین گشایش مسیر روی دیواره‌ی علم کوه در زمستان ("مسیر انجمن"، زمستان ۷۹)
* گشایش چندین مسیر نو روی دیواره های پل خواب و سنگسرسُل و بیستون، در همکاری با کوه نوردان فرانسوی (سال های ۸۶، ۸۷، ۸۹ و ۹۱)
* برنامه‌ی نخستین هشت هزارمتری ایرانیان به سرپرستی یک زن (نانگاپاربات ۱۳۸۷)
* برنامه‌ی غار مگالایا و شناسایی چند دهلیز ناشناخته توسط ایرانیان (هندوستان، زمستان ۱۳۸۸)
* نخستین تلاش ایرانی برای گشایش مسیر روی یک هشت هزار متری (برود پیک ۸۹ و ۹۱)
* نخستین صعود پی در پی قله‌های اورست و لوتسه توسط یک زن (بهار ۱۳۹۱)
* نخستین صعود دیواره ای ایرانیان در کوه های بلند جهان (ترانگو، تابستان ۹۱)
* گشایش مسیر روی دیواره ی اخلومد ("مسیر انجمن"، تابستان ۱۳۹۱)
* ابداع قالب‌های جدید آموزشی مانند جشنواره‌‌های یخ نوردی و سنگ نوردی، اردوهای سنگ نوردی برتر و برنامه های مبادله‌ی کوه نورد با سازمان‌های معتبر خارجی
* حساس سازی موثر کوه نوردان و سازمان‌های کوه نوردی نسبت به محیط زیست کوهستان، کشاندن موضوع به فضای رسانه ای کشور و تاثیرگذاری ملموس بر افکار عمومی
* ابداع یا برگزاری پیگیرانه ی مراسم ادواری مانند جشن کوهستان و جشن دماوند و جشنواره‌ی فیلم های کوه نوردی که نقش موثری در افزایش همکاری میان کوه نوردان، و در جلب توجه همگان به ارزش کوهستان داشته است.
* ثبت کوه دماوند به عنوان اثر ملی (نخستین اثر طبیعی ثبت شده در فهرست میراث فرهنگی ایران، ۱۳۸۷)
* ابداع "جایزه‌ی کتاب کوه" با هدف معرفی دوسالانه‌ی بهترین کتاب‌هایی که در زمینه‌ی کوه نوردی و حفاظت کوهستان نوشته می شوند (سرمایه گذاری و آغاز طرح: تابستان ۱۳۹۱ با مشارکت اصلی آقای داود محمدی فر)
* راه اندازی گنجینه‌ی (موزه) آثار کوه نوردی
* نکوداشت و تقدیر از چندین چهره‌ی برجسته‌ی کوه نوردی کشور و تدوین کارنامه‌ی فعالیت آنان
* همیاری یا تاثیر گذاری در شکل گرفتن چند سازمان مردم نهاد دیگر مانند انجمن غارنوردان و غارشناسان ایران، انجمن دوستداران دماوند، جمعيت جستجو و نجات ايران، دیده بان کوهستان فارس، و همچنین چند گروه کوه نوردی.

با عضويت در انجمن كوه نوردان ايران و تشكيل دفترهای نمايندگي در شهرهای مختلف، به شكل گيری هرچه بهتر و تقويت نهاد صنفی جامعه ی كوه نوردی یاری رسانید.
دفتر مركزی: تهران– خيابان انقلاب، جنب لاله زار، شماره ی ۵۹۰، واحد ۱۲. كد پستی: ۱۱۴۵۷۷۴۴۵۴
تلفن: [phone] نمابر: ۶۶۷۱۲۴۲۱
اي ميل: [e-mail] تارنما: www.alpineclub.ir
وبلاگ ديده بان كوهستان: www.mountainwatch.persianblog.ir
تارنمای پاکوب (دانشنامه ی آزاد کوه نوردی):www.pakoob.com
تارنمای کوه چامه (شعر و ادب کوهستان): koohchameh.ir

درباره‌ی انجمن کوه نوردان ایران - بخش دو

۲- درباره ی نام انجمن؛

نخستین سطرهای نخستین گاهنامه ی انجمن که به تاریخ آذر ماه ۱۳۷۹ منتشر شده، چنین است:

«فکر تشکیل "انجمن کوه نوردی ایران" از آذر ماه ۱۳۷۸ و در پی تماس هایی که چند تن از کوه‌نوردان و کوه دوستان با یکدیگر داشتند شکل گرفت.» نخستین فراخوان همگانی برای راه اندازی انجمن (چاپ شده در فصل نامه ی کوه، شماره ی ۱۸، بهار ۱۳۷۹) آمده بود:
«از تمامی کوه نوردان و علاقمندان به محیط های کوهستانی دعوت می کنیم در نخستین جلسه ی مجمع عومی انجمن کوه نوردی ایران شرکت کنند.»

این مجمع در بعد از ظهر ۱۵ دی‌ماه ۱۳۷۹ در آمفی تئاتر مجموعه ی ورزشی انقلاب برگزار گردید و در حالی که چند صد کوه نورد از نقاط گوناگون کشور، و همچنین نمایندگان نیروی انتظامی و وزارت کشور در جلسه حضور داشتند «اساسنامه ی انجمن کوه نوردی ایران» به تصویب رسید. در مراحل بعدی، و در چم و خم گرفتن "پروانه ی فعالیت" از وزارت کشور، نام انجمن به "انجمن سراسری کوه نوردان" تغییر یافت و به این صورت به شماره ی ۸۶۱۱/۳۲ و تاریخ ۱۳۸۲/۳/۱۲ در روزنامه ی رسمی کشور ثبت شد.

اما با پیگیری‌های بعدی مدیران انجمن و تصویب در مجمع عمومی مورخ ۱۳۸۲/۸/۱۵ که مانند دیگر نشست های مجمع عمومی، نماینده ی وزارت کشور هم در آن حضور داشت، نام انجمن به "انجمن کوه نوردان ایران" تغییر یافت و به همین صورت، به شماره‌ی ۱۴۰۲۰/۳۲ و تاریخ ۱۳۸۳/۳/۲۷ در روزنامه‌ی رسمی به ثبت رسید. پس از این تاریخ، تمام مکاتبه‌های انجمن با وزارت کشور و سازمان‌های دولتی دیگر، و با فدراسیون کوه نوردی و دیگر جاها، با نام "انجمن کوه نوردان ایران" انجام شده و تقریبا همیشه هم پاسخ‌ها به انجمن با همین عنوان صورت گرفته است.

۳- رابطه‌ی انجمن و فدراسیون؛

رییسان فدراسیون، از نخستین روزهای تاسیس انجمن، با آن مراوده داشته و کلیات فعالیت‌های آن را مورد تایید دانسته اند. مدیران انجمن بارها اعلام کرده اند که فدراسیون کوه نوردی را "سازمان ملی رسمی" ورزش کوه نوردی و صعودهای ورزشی می دانند. همچنین گفته اند که انجمن، هر جا و هر زمان که فدراسیون و هیات های تابع آن بخواهند با آنها به هم‌کاری خواهند پرداخت. بسیاری از اعضای انجمن و از جمله رییسان آن تا کنون به شکل مستمر یا موردی، داوطلبانه با فدراسیون یا هیات ها هم‌کاری داشته‌اند.

انجمن، هیچ‌گاه خود را در مقام رقابت در هیچ زمینه ای با فدراسیون ندانسته است و مدیریت انجمن پیوسته این نکته را به اعضا و دفترهای نمایندگی خود اعلام کرده است. در عین حال، انجمن به دلیل ماهیت "مردم نهاد" خود، از پاره‌ای ظرفیت‌های جامعه‌ی کوه نوردی کشور استفاده کرده و کارهایی را به انجام رسانده که در بسیاری موارد متفاوت با کارهای فدراسیون بوده و یانوآورانه، و تا اندازه ای مکمل فعالیت های فدراسیون بوده است. انجمن همچنین وظیفه‌ی خود دانسته و می داند که با برخورد انتقادی نسبت به حرکت ها و گرایش های کوه نوردی، نقش خود را به عنوان رابط افکار عمومی و دستگاه های دولتی، ایفا کند.

لازم به یادآوری است که پرداختن به "ورزش" کوه نوردی، فقط بخشی از هدف های انجمن کوه نوردان ایران است و بخش بزرگ‌تری از دغدغه های انجمن مربوط است به مسایلی مانند حفظ محیط کوهستان، و انجام کارهای فرهنگی در حاشیه ی کوه نوردی و کوهستان که شاید اساسا جزو وظایف فدراسیون نباشد.

کوه‌نورد جوان در دام بهمن!

مجتبی قناعت‌شعار کوهنورد و عضو گروه پژواک رشت
دیروز جمعه ۸ دی ماه ۱۳۹۱ در جریان صعود به ارتفاعات ماسوله (لاسه سر ۲۶۰۰ متر) گرفتار بهمن شده است.
گروهی از کوهنوردان استان گیلان و نیروهای هلال احمر از ساعاتی بعد از حادثه جست‌وجو را آغاز کرده اند اما تا این لحظه خبری از او به دست نیامده است.
با امید سلامتی برای مجتبی

خبر از سینا دهقانی - فیس بوک

یکصد و هشتمین نشست انجمن کوه نوردان ایران

شهناز قلی‌زاده و فرنوش رییسی گزارش می‌دهند

یکصد و هشتمین نشست انجمن کوه نوردان ایران

موضوع :

در مورد تعلیق ۳ ماهه انجمن - عباس ثابتیان

مشارکت اعضای انجمن در کمک به زلزله زدگان آذربایجان

روز جهانی کوهستان - عباس محمدی

فعالیت های زیست محیطی انجمن و گزارش کارگروه دکا - مریم عطاریه

گزارش سفر بانوان کوه نورد ایرانی به آمریکا - شهناز قلی زاده و فرنوش رییسی

زمان: سه شنبه ۱۲ دی ماه ۱۳۹۱ از ساعت ۱۷ تا ۲۰

 مکان : خیابان انقلاب -  دروازه دولت - نرسیده به بهار - خیابان خاقانی - روبروی دانشگاه تربیت معلم - آمفی تاتر ستاد سازمان های مردم نهاد شورای اسلامی شهر تهران

شرکت در نشست های ماهانه ی انجمن برای همگان آزاد است.

یکصد و هشتمین نشست انجمن کوه نوردان ایران

یکصد و هشتمین نشست انجمن کوه نوردان ایران

موضوع :

در مورد تعلیق ۳ ماهه انجمن - عباس ثابتیان

مشارکت اعضای انجمن در کمک به زلزله زدگان آذربایجان

روز جهانی کوهستان - عباس محمدی

فعالیت های زیست محیطی انجمن و گزارش کارگروه دکا - مریم عطاریه

گزارش سفر بانوان کوه نورد ایرانی به آمریکا - شهناز قلی زاده و فرنوش رییسی

زمان: سه شنبه ۱۲ دی ماه ۱۳۹۱ از ساعت ۱۷ تا ۲۰

 مکان : خیابان انقلاب -  دروازه دولت - نرسیده به بهار - خیابان خاقانی - روبروی دانشگاه تربیت معلم - آمفی تاتر ستاد سازمان های مردم نهاد شورای اسلامی شهر تهران

شرکت در نشست های ماهانه ی انجمن برای همگان آزاد است.

دستگاه تمرین سنگ‌نوردی «ری‌وال» کار می‌کند!!

این پیام را عینا در یک پست مستقل منتشر می‌کنم تا نظر آقای لوائیان تامین گردد، من شخصا طرف‌دار تولید ملی هستم و کپی کردن از روی ماشین‌های خارجی هم تا جایی که حقوق تواید کننده‌ی اثر محفوظ باشد هیچ اشکالی ندارد، دلیل اینکه صحبت از کپی شد نمونه‌هایی بود که خودم دیده بودم و البته در اینترنت هم به سادگی قابل دیدن هستند و باز هم البته به‌دلیل شباهت بسیار زیاد دستگاه ایرانی به نمونه‌ی خارجی‌اش.( نگاه کنید به تصویر زیر)

در مورد خبر رفع عیب دستگاه، حق با شماست آقای لوائیان، کوتاهی از من بود، پوزش می‌خواهم.

متن پیام آقای لوائیان

باسلام و احترام خدمت شما دوست عزیز؛

من این پست شما رو تازه دیدم و نظر به اینکه در مورد دستگاه ریوال (تولیدی شرکت ریواتک) اظهار نظر فرمودید لازم میدونم مواردی رو عرض کنم؛

اول از همه خوشحالم که این دستگاه مورد توجه جنابعالی بوده تا حدی که به محض از کارافتادن اون، خبرش رو در وبلاگتون منتشر کردید. ولی ای کاش همونقدر که ازکار افتادن این دستگاه برای شما مهم بود و اونرو بازتاب دادید، خبر سرویس به موقع و اماده به کار بودن اون رو هم منعکس میکردید..
بله درسته این دستگاه یکی دو بار احتیاج به سرویس پیدا کرد، که بعضی مواردش به شرکت ما مربوط بود و بعضی هم به نحوه کارکردن با دستگاه در باشگاه شیرودی. بطور مثال گیره هایی که برروی این دستگاه نصب شده بود همگی بازشدند و گیره هایی که برای اون پیش بینی نشده بود روی دستگاه نصب شد، که باعث شد از دستگاه به نحوی فراتر از طراحی های درنظر گرفته شده استفاده بشه. بااینحال همه این موارد رو برطرف کردیم و طبق اطلاعاتی که بنده دارم این دستگاه تقریبا یک ماهه که بدون مشکل در باشگاه شیرودی استفاده میشه.
یک مطلب دیگه که باید اشاره کنم اینه که ایده اولیه، طراحی مفهومی، طراحی اجزا و ساخت این دستگاه همگی توسط اعضای شرکت ریواتک انجام شده و اینکه این دستگاه نمونه خارجی داره به این معنی نیست که دستگاه کپی برداری نمونه خارجی اش بوده و تنها مساله ای که وجود داره اینه که نمونه خارجی چند سال زودتر به بازار معرفی شده. بعلاوه اگر در زمینه تولید سررشته داشته باشید میدونید که تولید ساده ترین محصولات هم مسائل و دشواری های خاص خودش رو داره چه برسه به این دستگاه که میفرمایید یک ماشین بسیار ساده است!!!
در انتها تقاضایی که از شما دارم اینه که به هر نحوی صلاح میدونید این پست تکمیل بشه و یا پست جدیدی در وبلاگ قرار بدید که باعث سوتفاهم احتمالی نشه. چراکه همونقدر که شما خودتون رو طرفدار و حامی این رشته و ورزش میدونید، ماهم تلاشمون توسعه ورزش و کمک به این رشته هست و اگه دوست ندارید به ما کمک کنید لااقل تلاش این مجموعه رو بی ثمر نکنید.

منتظر پیام شما هستم..

با تجدید احترام

مرتضی لوائیان

درباره‌ی انجمن کوه نوردان ایران

بخش یک - شکل‌گیری و هدف‌ها

انجمن کوه نوردان ایران سازمانی است مردم نهاد (غیردولتی) که بر پایه‌ی کار داوطلبانه و غیرانتفاعی شکل گرفته است. فعالیت این انجمن در پی چند تجربه‌ی مشابه در سال های دور ( با نام های:  اتحادیه‌ی کوه نوردان، کانون کوه نوردان، کلوب کوه نوردی ایران، انجمن مرکزی کوه نوردان، شورای کوه نوردان) که تداوم نیافت، با گردهمایی چند کوه نورد از سال ۱۳۷۸ آغاز شد.

اکنون صدها کوه نورد و طبیعت دوست در این انجمن عضویت دارند و گروه ها و باشگاه های کوه‌نوردی بسیاری نیز با آن همکاری می کنند. هم‌چنین انجمن دفترهای نمایندگی چندی در شهرهای گوناگون دارد.

این انجمن به عنوان یک شخصیت حقوقی به ثبت رسیده و با پروانه‌ی وزارت کشور فعالیت می کند. هیات مدیرهی انجمن با رای مستقیم اعضا در مجمع عمومی انتخاب می شود.

ماده‌ی دوم اساسنامه ی انجمن کوه نوردان ایران، هدف های آن را چنین بیان کرده است:

۱- گسترش همکاری ورزشی و تحکیم دوستی میان کوه نوردان

۲- پژوهش در زمینه‌ی کوه نوردی و کوه ها با ایجاد مرکز اطلاع رسانی، انتشار نشریه، تشکیل کتابخانه و گنجینه آثار و وسایل، کمک به تشکیل و توسعه مراکز آموزش کوه نوردی

۳- تلاش برای حفظ محیط های کوهستانی، گونه های گیاهی و جانوری و فرهنگ بومی این مناطق و کمک به بهسازی

مناطق تخریب شده

۴- پشتیبانی از کوه نوردان و سازمان های کوه نوردی و تبیین حقوق آنان

۵- کمک در امر جستجو و امداد کوهستانی

۶- کمک در تعریف استانداردها و نظارت بر ایمنی و کیفیت وسایل کوه نوردی

۷- پشتیانی از حرکت های نو و خلاق در کوه نوردی با توجه به معیارهای جهانی این ورزش.

انجمن کوه‌نوردان ایران پیوسته تلاش داشته تا افکار عمومی کوه نوردان ایران را نمایندگی کند و به همین دلیل شرایط عضویت در آن بسیار ساده و عام است (داشتن ۱۸ سال سن یا رضایت ولی برای افراد جوان تر، علاقمندی به کوه‌نوردی، پرداخت حق عضویت، و پذیرش اساسنامه) و حتی در مورد پرداخت حق عضویت همیشه مطابق میل و توان اعضا رفتار شده است.

انجمن کوه نوردان ایران، نخستین سازمان کوه نوردی غیردولتی کشور نیست که با هدف فعالیت در سطح ملی آغاز به کار کرده، اما نخستین سازمانی است که توانسته چندین سال متوالی و به صورت منظم برنامه های گوناگون را طرح ریزی و اجرا کند.

انجمن کوه نوردان به جمع خاصی از کوه نوردان وابستگی ندارد و تمامی افراد و گروه‌ها و باشگاه‌های کوه نوردی یا دوستدار محیط‌های کوهستانی می توانند به سادگی در آن عضو شده و در هر سطحی که مایل‌اند، در اداره ی آن مشارکت کنند.

خدایا ستایش تنها ازآن توست که...

گزارشی از جستجو و نجات در دماوند به قلم احسان دارابی

ساعت ۱۰:۳۰ شب بود که به‌همراه امین دیهیم، احسان کنعانی، سهراب مالمیر، علی عزیزی و محمد احمدی با سرپرستی مجید حسین‌پور، مسوول کارگروه جستجو و نجات، به سمت پارکینگ جبهة غربی، حرکت کردیم. کیومرث نیز در قرارگاه ماند تا کل عملیات را هدایت کند. احسان تازه از جبهة غربی رسیده بود. طی دو روز گذشته، چند بار بالای سر مصدوم رفته بود و وضعیت او را مراقبت کرده بود. می‌گفت: "زنده است."

این گزارش جذاب را در داستان کوه بخوانید