روز جمعه ‌۶ اسفند ۱۳۸۹ مردی به نام علی رحمتی در مسیر بین ایستگاه ۲ و ۵ تله‌کابین توچال دچار ایست قلبی شد و متاسفانه جان سپرد و کمک کوه‌نوردان برای زنده نگه داشتن او به جایی نرسید.

پیش‌تر نیز در مورد مرگ کوه‌نوردان در کوه و یا شهر بر اثر بیماری نوشته ام

اینجا

این سؤال‌ها را باز می‌پرسم:

آیا درست است که ورزش‌کاران و از جمله کوه‌نوردان دارای عادت‌های بد غذایی هستند با این استدلال که آنها  ورزش سختی انجام می‌دهند؟

آیا کوه‌نوردان نیاز به کنترل جدی سلامت خود و به ویژه وضعیت قلبی و عروقی خود دارند؟

آیا می‌توانید تصور کنید چنان‌چه اسماییل منحیرپسند در هنگام بروز حمله‌ی قلبی در حال حمایت هم‌نوردی بر روی دیواره بود، چه فاجعه‌ای رخ می‌داد؟

و سرانجام مسوولیت خود کوه‌نوردان چیست؟ آیا مرگ‌های این چنین را می‌توانیم در رده‌ی اشتباه و خطاهای کوه‌نوردی قرار دهیم؟